Nieuws Galerie Achtendertig

Bomen Bos Beek en Bloemen.

Sinds 2006 is Karin Elfrink geboeid door de landschappelijke ruimte rond het huis in Beek-Ubbergen waar zij haar jeugd doorbracht. De bossen op de hellingen van de Ravensberg, waar zij als kind alleen kon zijn en bescherming zocht onder het gebladerte van de dicht openstaande bomen. Later, als schilder genoot ze van de dynamiek van het bos, de veelheid van de kleuren groen, de wisseling van het licht, maar ook van het statische, de monotonie, de rust. In schilderijen gaf ze die indrukken weer, ze wilde als het ware de toeschouwer laten delen in haar ervaringen.

Het in het bos zijn, doet ze nu al tekenend. Grote vellen papier neemt ze mee naar het bos en te midden van haar zo vertrouwde bomen tekent ze hun aanwezigheid met Oost-Indische inkt. In het atelier al kijkend naar de tekeningen, die ook autonome werken zijn, maakt ze de schilderijen. Kijken en herinnering komen hier samen.

Naast het schilderen van bossen houdt Karin ook van het schilderen van bloemen. Zij schildert ze niet in een vaas, maar alsof je ze zo buiten tegenkomt. Met een beeldende vrijheid, die ze zich met het bos ook permitteert.

Ton de Laat (’s-Hertogenbosch 1946 – Amsterdam 2016) was als beeldend kunstenaar autodidact. Hij was de (jongste) zoon van de Brabantse graficus Hendrik de Laat (1900-1980), maar hij heeft nooit les van zijn vader gehad. Wel leerde Ton van hem “hoe een potlood en pen vast te houden” en “hoe te kijken naar de dingen alsof mijn ogen een ontleedmes zijn”.

Ton de Laat is ruim dertig jaar verbonden geweest aan Galerie Petit in Amsterdam. Deze galerie richtte zich vooral op “lyrisch realisme” in de kunst, maar in enig “hokje” is het werk van Ton niet te plaatsen. Wel is de realiteit steeds zijn uitgangspunt.

Voor Ton de Laat was tekenen de basis van zijn beeldend werk. Dat werk kent een geheel eigen beeldtaal. De tekeningen, etsen en aquarellen van zijn hand worden gekenmerkt door verfijning, intimiteit, vakmanschap en humor. Ook subtiliteit is een kenmerk: het bekijken van zijn werk “met ogen als een ontleedmes” loont.

Een voorbeeld van zijn humoristische werk is de map (met gereproduceerde aquarellen) genaamd “Mus Musculus; de heruitgave van een in 1925 verschenen proefschrift ter ontbunseling van de historische identiteit, betekenis en reikwijdte van de HUISMUIS”. Hiermee hoopte ene A.H.M. de Laat de graad van doctor te verkrijgen aan de universiteit van Vistebjorg, Denemarken……..Deze map uit 1991 is in Galerie Achtendertig te koop.

Tijdens de tentoonstelling zijn onder meer een aantal aquarellen te zien die Ton maakte van zelfbedachte en (tot en met de perforatierand!) zelf uitgevoerde postzegels.

Ook zijn de etsen te zien van het mapje “Schelpen” (2001). Deze etsen maakte Ton als hommage aan de Haagse Etsclub. Van het mapje zijn nog enkele exemplaren te koop.

Een serieus boekje van de hand van Ton de Laat is “Hoofdkussens en – brekens, een onderzoek naar historische tekenmaterialen en – technieken”. Ook van dit boekje uit 2000 is een aantal exemplaren tijdens de tentoonstelling te koop.

 

Chuck Baker is in 1953 geboren in Somerville (Boston), Massachusetts in de Verenigde Staten. Momenteel woont hij in Nijmegen.

www.chuckbakerfotografie.nl

De foto’s in deze tentoonstellen zijn afkomstig uit twee series. De eerste serie is getiteld “Hiding in Light”: foto’s van plaatsen die een speciale betekenis hebben. De tweede serie is nog een proces in wording. “The Reconstruction of a Moment” is geïnspireerd door mijn 60ste verjaardag en een poging de tijd even stil te zetten. Technisch gezien is het een eenvoudig proces maar emotioneel ligt het wat gecompliceerder.

Meestal gebruik ik speelgoedcamera’s of verbouwde goedkope fototoestellen; afhankelijk van het grafische effect van de lens. Het merendeel van de foto’s zijn geschoten met film waarbij ik geen onderscheid maak tussen digitaal of analoog. Voor mij zijn fototoestellen en film instrumenten in het artistieke proces.

Meerdere foto’s zijn zo gemaakt alsof ze tezamen een panorama vormen. De afzonderlijke beelden worden soms tegelijkertijd geschoten, soms juist op verschillende momenten of zelfs dagen. De reconstructie van dit moment wordt waarlijk een illusie. Je zou kunnen zeggen dat ik hiermee een onwerkelijk moment heb gecreëerd.

De film ontwikkel ik in mijn eigen doka. Ik scan de film voor de proefdruk en om het moment te reconstrueren, voor het laatste maak ik gebruik van Photoshop. Sommige eindproducten worden apart in mijn doka afgedrukt en handmatig geconstrueerd. Hierbij gebruik ik de digitale file als richtlijn omdat de meeste foto’s afgedrukt worden met behulp van de digitale versie. Ik probeer hierbij zo min mogelijk Photoshop te gebruiken om zo de artistieke waarde te behouden. Daarna worden ze geprint op een specifieke pigment printer. De foto’s in deze serie beginnen zich inmiddels te evolueren naar driedimensionale eindproducten Daarnaast experimenteer ik met het maken van grote digitale negatieven en die vervolgens af te drukken in de doka.